Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2009

Θανάτου μετωνυμία (ποίηση)





Βρέχει πάλι απόψε , καλέ μου φίλε.
Βρέχει επίμονα, τυραννικά,
όπως στα ποιήματα.
Και -όπως στα ποιήματα-
είμαι θλιμμένος.
Τόσο που νομίζω ότι η βροχή
μου ψιθυρίζει μυστικά για το τίποτα

Όμως, γνωρίζεις πόσο αντιπαθώ
τους κοινούς τόπους
και το πληβείο συναίσθημα.
Υπήρξα πάντα λάτρης του λιτού
και του ορθού λόγου…
Υπερβολές, εικόνες και μεταφορές
με εξοργίζουν:
Αναλογίες του μέσα και του έξω,
τα δάκρυα τ’ ουρανού, τα ρόδινα σύννεφα,
το ανυπόφορο «σαν» της παρομοίωσης ,
οι Καρυωτακικές αποστροφές…
Ούτε την πιο απλή μετωνυμία
δεν αντέχω.
Οπότε ας περιοριστούμε
Στην απλή καταγραφή της πραγματικότητας.
Χωρίς καλλωπισμούς
και συναισθηματικές εξάρσεις.

Ρωτάς πως είναι τα πράγματα εδώ…

Λοιπόν, εδώ
βρέχει επίμονα.
Και είμαι περίλυπος.

Έως θανάτου.

ΥΓ. Και , φυσικά, όλα είναι όπως θα έπρεπε να είναι.
Ούτε ένα
αστέρι δε μου χαμογελάει……
Στη Ρένα Μαλισόβα.
Δημοσίευση σχολίου