Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ζωγραφική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ζωγραφική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 7 Οκτωβρίου 2019

Αυγερινό της θάλασσας (Ποίημα)


Η εικόνα ίσως περιέχει: νερό, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση



Φωτοζωεί
η θάλασσα
Χιλιάδες χρόνια τώρα
Νιούτσικο
-Αγέννητο λες-
Αιώνιο

Και σε κερνάει
Αυγερινό κι αρμύρα
Όπως
Μύθο και Σώμα
την κέρασαν
η Σαπφώ και ο Αρχίλοχος
Κάποτε.

Κι ένα αθρόιστο
Χορταράκι
-Να-
Σου κρατάει τον ρυθμό
Να πεις/ το δικό σου
Μικρό τίποτα.

Που είναι όμως
Το βιος σου
Όλο




~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Παλιότερο 
 - σχεδόν νεανικό...

Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου 2019

Δευτέρα 20 Μαρτίου 2017

Ο μέγας Παν δεν πέθανε (ζωγραφικη)




Λεπτομέρεια έργου από τη σειρά 
" Αργώ - αποδρομές και μεταισθήσεις "

που θα εκθεσω στις 22 Απριλιου στην 
αιθουσα τεχνης "Αγκάθι - Κartάλος"..




Ακρυλικά και στόκος σε ξύλο.

Πέμπτη 9 Μαρτίου 2017

Έκθεση ζωγραφικής




Στις 22 Απριλίου, στην γκαλερί Αγκάθι
(Μηθύμνης 12, Κυψέλη)
του φίλου Γιώργου Καρτάλου,
 θα παρουσιάσω τα έργα της σειράς
 " Αργώ - αποδρομές και μεταισθήσεις " (προσωρινός τίτλος)


Η συγκεκριμένη σειρά αποτελεί ένα διάλογο
με το έργο του Α. Εμπειρίκου
"Αργώ ή Πλους αεροστάτου".




Κυριακή 19 Απριλίου 2015

Πεταλούδα (ζωγραφική)






Ακρυλικά σε καμβά. 50Χ70


Έργο που συνοδεύει  το Χαϊκού :


Μια πεταλούδα.
Άνοιξη ξένισέ τη
στην αιθρία σου.

Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2015

Τετάρτη 22 Ιανουαρίου 2014

Σαν παραλια ερημικη. (Ζωγραφικη, ελληνες ποιητες)


Σαν παραλια ερημικη.
Μεικτη τεχνικη σε χαρτονι



Σε παραλία ερημική
Θα περιμένω
σε παραλία ερημική
τ' άγριο το κύμα να μου φέρει
τη ματιά σου.
Κι ό,τι μου φέρει θ' αγαπώ
γιατί θα 'ναι δικό σου
Είτε πετράδι για φιλί
για σημαδούρα.
Θα περιμένω
από το βράδυ ως το πρωί
Ως να γενώ
εγώ
μια παραλία ερημική
να σε καλωσορίζει.

«Οι στίχοι αυτοί γράφτηκαν με τη μουσική τους.
Κλίμα τους είναι η υγρασία ενός λιμανιού
και θέμα ο χωρισμός. Είναι τραγούδια κι έτσι μονάχα
ολοκληρώνουν αυτό που θέλησα να πουν.»


Μάνος Χατζιδάκις






Παρασκευή 5 Απριλίου 2013

ονειρο (ζωγραφική)


Όνειρο.
Μολύβια και βερνίκι σε χαρτί


“Ο ντον Πέντρο διέκρινε και το όνομά του μεταξύ πολλών άλλων, αλλά δεν συνέχισε το διάβασμα. Τα μάτια του είχαν θολώσει. Αναμνήσεις ζωνταναί, ωσαν να είχαν λάβει χώραν μόλις χθες τα γεγονότα, φτερούγιζαν στον νουν του… Στην Έκθεσι των Περισίων του 1900, δυο χρόνια πριν πεθάνει η ντόνα Ισαβέλλα, η σύζυγός του, είχε παρευρεθεί σε άλλην ανύψωσιν αεροστάτου. Όλα αυτά, η ντόνα Ισαβέλλα, η Έκθεσις, χίλια δυο άλλα μικρά και μεγάλα γεγονότα, ήσαν τώρα τόσο μακριά, όσον και το αερόστατον εκείνο. Τόσο μακριά και εν τούτοις τόσο κοντά, αφού ήκουε πάλι την φωνήν της γυναίκας του να του λέγει ολοκάθαρα, όπως την ημέρα εκείνη, στο κοσμοπλημυρισμένο γήπεδον, έτσι καθώς ακουμπούσε στο μπράτσο του, κοιτάζοντας το ανερχόμενον στον ουρανό μπαλόνι: «Α, τι ωραία που θα είναι, όλα να τα βλέπεις και όλα να τα απολαμβάνεις από κει επάνω, χωρίς καημούς, χωρίς δεσμά!”

Ανδρέας Εμπειρίκος, Αργώ ή Πλους Αεροστάτου . 

Παρασκευή 30 Μαρτίου 2012

Φωτιές του Αυγούστου...


Φωτιές του Αυγούστου
Μεικτή τεχνική σε καμβά.




Ένα καραβάνι φάνηκε κι έπειτα χάθηκε
κι έσβησαν πίσω του οι στίχοι των τραγουδιών:
ας αναγνωρίσουμε ότι εμείς πεθάναμε.
Η ζωή σου παραπαίει, την ισοπεδώνουν λέξεις  
που το λεξικό δεν φανερώνει τα μυστικά τους
λέξεις που δεν απαντούν, μόνο ρωτούν - περιπλάνηση
Το δε σύμβολο είναι μετάβαση
από φωτιά σε φωτιά
από θάνατο σε θάνατο
Κι εσύ είσαι το διάβα στο αντίπερα
που ψάχνεται και γεννιέται με κάθε ιδέα:
αδύνατη του προσώπου σου η περιγραφή.


Άδωνης 
Από τη συλλογή 
"Οι αναλογίες και οι Αρχές".

Πέμπτη 15 Μαρτίου 2012

Ανάμνηση - Πάνω σε ένα ποίημα του Απολλιναίρ.




Ανάμνηση
Μεικτή τεχνική σε ξύλο.






άνοιξη αναριγούσαν τα χέρια σου 
κλωνάρια ρείκια κι εγκατάλειψη
αιώνιο να ευωδιάζει -θαρρούσα- 
ανεξίτηλα 
...

ότι έζησε να το θυμάσαι,
είπες


δε θα σε ξαναδώ ποτέ πια. 
μόνο στη μνήμη της ρεικιάς 
θα ζήσουμε για λίγο ακόμα,
κορμί ένα 
- του χρόνου ευωχία-

...

Ποτέ δεν σε ξανάδα
κι ας σε περίμενα πάντα...

***

...ότι έζησε πιο νεκρό είναι πάντα 
από ότι ποτέ δεν υπήρξε...



ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
ΓΚΙΓΙΩΜ ΑΠΟΛΛΙΝΑΙΡ (1880-1918)

Ένα κλωνάρι από ρεικιά στο χέρι μου ριγεί

Να το θυμάσαι το φθινόπωρο το πεθαμένο

Δε θα ξαναϊδωθούμε πια ποτέ σ’ αυτή τη γη

Πικρή ευωδιά της εποχής κλωνάρι της ρεικιάς

Και να θυμάσαι πως εγώ σε περιμένω