Ο Παπανδρέου στον Σύνδεσμο Βιομηχάνων Γερμανίας

"Βερολίνο – Αχ, και να ήταν ο κόσμος τόσο φιλικός μαζί του... ¨Καλώς ορίσατε!¨, διαβάζει ο πρωθυπουργός ήδη στην είσοδο. ¨Καλώς ορίσατε!¨, βλέπει και στην μεγάλη οθόνη, πίσω από τη σκηνή. Το επίλεκτο κοινό μαζεύεται πάνω στην ώρα στην αίθουσα. Από τα ηχεία ακούγονται οι τέσσερις εποχές του Βιβαλντι. Ο Γιώργος Παπανδρέου χαμογελάει, τα μεζεδάκια είναι νόστιμα, τα Αφεντικά τον χτυπούν συγκαταβατικά στον ώμο.

Ο Παπανδρέου, λοιπόν, ήρθε στο Βερολίνο, μια πόλη, που τις τελευταίες μέρες δεν προκαλεί ευχάριστες αναμνήσεις σε κανένα έλληνα. Όπως παντού στην Ευρώπη, έτσι κι εδώ μεγαλώνει η ανυπομονησία, ότι το κράτος του νότου, παρά την γεναιόδωρη βοήθεια των δισεκατομμυρίων, ακόμα παραπαίει. Αλλά πριν πάει ο Παπανδρέου το βράδυ να ακούσει τα σχολιανά του απο την καγγελάριο, του επιτρέπεται τουλάχιστο να περάσει μια βόλτα απο την συνέλευση των γερμανών βιομηχάνων. Ως ¨τιμητικός προσκεκλημένος¨. Ένα ευχάριστο ραντεβού επιτέλους -κατ΄εξαίρεση.

Οι κορυφαίοι της γερμανικής βιομηχανίας δεν είναι απ΄τη φύση τους φανατικοί οπαδοί σοσιαλιστικών κυβερνήσεων. Αλλα τέτοιες πολιτικές λεπτομέρειες δεν είναι γι΄αυτούς της ώρας. Τα γερμανικά αφεντικά πρέπει να υποστηρίξουν τον Παπανδρέου, γιατί ξέρουν: αν πέσει η Ελλάδα, πέφτει κατά πάσα πιθανότητα και το ευρώ και μαζί του η δυνατότητα για τις εταιρείες τους να εξάγουν φτηνά. Ένα σενάριο τρόμου.

¨Πρέπει να αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί αυτή την υπαρξιακή κρίση¨ φωνάζει ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχάνων Hans-Peter Keitel, απευθυνόμενος και στον προσκαλεσμένο του. Ο Keitel επαινεί την τόλμη και το θάρρος που δείχνει ο Πρωθυπουργός με τα αντιλαϊκά πακέτα εξοικονόμησης πόρων, τίθεται υπέρ του ιστορικού πειράματος για μια ενωμένη Ευρώπη και θυμίζει την αρχαία ελληνική μυθολογία με τους υπεράνθρωπους ήρωές της και τους ¨θρυλικούς άθλους¨ τους –πράγμα ελάχιστα πρωτότυπο, αλλά εποικοδομητικό για τον Παπανδρέου και τους ακροατές. Ο Παπανδρέου χαμογελάει και οι κυρίες και οι κύριοι στο Κεντρο του Κογκρέσσου του Βερολίνου χειροκροτούν. Γιατί να μην γίνει κι αυτός ένας απ΄αυτούς τους ήρωες;

Κανένα σχόλιο για την γερμανική πολιτική

Αυτή η συγκέντρωση σκοπεύει –είναι προφανές- κυρίως σε ένα: να διαδώσει αισιοδοξία, να δείξει αποφασιστικότητα. Ο Παπανδρέου δεν ήρθε για να εμφανιστεί ως επαίτης, ή να δείξει δουλικότητα. Η αιτία ίσως είναι οτι ήδη απο το πρωί ξέρει, αυτό που ο υπουργός του των οικονομικών θα διαγγείλει το μεσημέρι: Οτι η Τρόικα αυτή τη βδομάδα θα επιστρέψει στην Αθήνα, για να αποφασίσει αν θα ρεύσει νέο χρήμα. Αυτά είναι καλά νέα –τουλάχιστο έτσι νομίζει η Αθήνα-. Το νέο χρήμα θα είναι μια ανακούφιση –για ακόμη μια φορά-.

Ο Παπανδρέου δεν αναφέρει καθόλου την επιστροφή της Τρόικας, δεν σχολιάζει καν την γερμανική εσωτερική πολιτική, που τον τελευταίο καιρό δεν μεταχειρίζεται τους νοτιοευρωπαίους με ιδιαίτερο σεβασμό. Ακόμη και για την γερμανική κυβέρνηση –που μήνες τώρα μάχεται για την σωτηρία του ευρώ- δεν έχει καμμιά πρόταση, καμιά συμβουλή. Προτιμά να μιλάει για τον δικό του ρόλο, για τον αγώνα του ενάντια στην κρίση και για τις θυσίες που επέβαλε στη χώρα του, οι οποίες κατά τη γνώμη του είναι ανάλογες μ΄αυτές της επανένωσης των Γερμανιών.

Ο Παπανδρέου θυμίζει την αναδόμηση του κρατικού τομέα, τις ιδιωτικοποιήσεις, τη μείωση του όγκου του δημοσίου και τις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. ¨Δεν περιμένω επευφημίες¨ λέει ¨Αυτό που θέλω είναι σεβασμό για τις προσπάθειες που καταβαλλουμε¨. Αυτά είναι λόγια κάποιου που έχει το μέτωπο ψηλά.

Αν αποδώσουν οι μεταρρυθμίσεις, θα μπορούσε να μεταβληθεί η κρίση σε μια ¨μοναδική ευκαιρία¨ να οδηγηθεί η χώρα σε νέους ορίζοντες, σε ¨ελληνικούς ορίζοντες¨ , λέει ο Παπανδρέου. Ο δρόμος πίσω στην ευημερία και στην ανάπτυξη είναι ανοιχτός. « Yes, we can!», φωνάζει. Απ΄το στόμα του ηχεί αυτό κάπως επιτηδευμένα. Ο βαρετός, στεγνός 59-χρονος δεν έχει σε καμμιά περίπτωση το ανάστημα ενός πολιτικού όπως ο Ομπαμα. Αλλά είναι μια ιαχή που αρέσει στους ακροατές του. Το ότι αυτά όλα δεν έχουν σχέση μ΄αυτά που ακούγονται απ΄την Αθήνα και το ΔΝΤ δεν φαίνεται να ενοχλεί κανέναν.

Είναι μια κάπως βαρετή ομιλία σε καλά αγγλικά. Όταν ο Παπανδρέου μιλάει για τις μεγάλες ευκαιρίες της χώρας του, νομίζει κανείς οτι η Ελλάδα βρίσκεται στο κατώφλι να γίνει παγκόσμια οικονομική δύναμη. Η χώρα του, λέει ο πρωθυπουργός, αναπτύσσεται ήδη ως μεγάλος εξαγωγέας. Ο τουρισμός ανθεί όσο ποτέ. Οι ¨ανατολικές αγορές¨ανοίγουν τις πόρτες τους στην Ελλάδα, κι ας μην ξεχνάμε τον ήλιο, που έχουμε άφθονο, και το ηλεκτρικό ρεύμα του, που θα εξάγουμε ευχαρίστως, όταν κάποτε θα μπορέσει να παραχθεί.

Το τελευταίο το βρίσκει κάπως υπερβολικό ο πρώην υπουργός Hans-Dietrich Genscher, όταν –πολύ αργοπορημένος- ψάχνει τη θέση του ανάμεσα στους ακροατές. Περπατώντας στα νύχια και χαμογελώντας, βρίσκει επιτέλους θέση στην πρώτη σειρά.

Έτσι κι αλλιώς αδιάφορο. Για τους παρόντες αντιπροσώπους της βιομηχανίας μετράει κυρίως οτι στο πάλκο βρίσκεται κάποιος που δεν το έχει βάλει κάτω, που πιστεύει στην Ευρώπη και παλεύει σθεναρά. ¨Σας εγγυώμαι οτι η Ελλάδα θα εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της¨, λέει ο Παπανδρέου προς το τέλος της ομιλίας. Και ακόμη: ¨Δεν είναι το πρόβλημά μου να επανεκλεγώ. Το πρόβλημά μου είναι να σώσω την χώρα¨.Τα χειροκροτήματα είναι ατέλειωτα. Τόσο, όσο ποτέ αλλοτε στο κτίριο του Κογκρέσσου. Δεν θα είναι τόσο δυνατά ούτε στο λόγο της καγγελαρίου, που μιλάει μετά τον έλληνα πρωθυπουργό."

Άρθρο Spiegel online απο τον Veit Medik

Μετάφραση : Πάρις Μπαρμπάτσαλος...

http://www.spiegel.de/politik/deutschland/0,1518,788631,00.html