Προς καυλωμένο ποετιδέα. Ειρωνικόν ποιημάτιον για γελοίο ποετάστρο που αγνοεί ήθος και αιδώ. Ακολουθείται από εξοργιστική και ευτράπελον άμα ιστορίαν.

• Το ποιημάτιον

Θαρρείς

πως τ' άλλα ,

τ' άρρητα,

αλάλητα, λαλείς

αλλά,

αλαινής,

άλαλα αλαλάζεις...

Το ως άνω ποιημάτιον αφιερώνεται σε όποιο "ποιητή" αναγνωρίζει τον εαυτό του σ' αυτό που περιγράφει (το ποιημάτιον καλέ και όχι ο ποιητής).

Η ιδέα για το παιχνίδι με το λαλώ και άλαλο από το :

"λαλήσωμεν αλαλήτως" του Μ. Αθανασ.

• Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ.

Η "έμπνευση" -παρακαλώ να προσδοθεί το αρνητικότερον δυνατόν περιεχόμενο στην έννοια- οφείλεται σε """ποιήτρια""" η οποία το πρωί της επομένης του μακελειού του Συντάγματος, και πριν καν να μάθουμε πόσοι ήταν οι τραυματίες, αν υπήρχαν νεκροί ή όχι κλπ, μας εξηγούσε πως λειτουργεί (χρησιμοποιώντας, βεβαίως - βεβαίως, τα κατάλληλα ρήματα: "καυλώνω" , «γουστάρω») η ... λίμπιντό της, επιδιδόμενη, μάλιστα, εις χαριεντισμούς και σεξουαλικούς γαργαλισμούς με φανατικούς οπαδούς της (sive ηλίθιους, που θα ‘λεγε και ο Σπινόζας) οίτινες την καταβρήκαν (οι δύστυχοι) με το δίστιχο με το οποίο απεφάσισεν η κατευθείαν απόγονος της Σαπφούς (αν και από ότι φαίνεται προτιμά - προς μεγάλην μου ανησυχίαν- το άλλο φύλο) να εμπλουτίσει την γραμματείαν μας.

Ομολογώ ότι έμεινα εντελώς κι απολύτως ενεός κι εμβρόντητος και, πάσχων από εμβροντησίαν μεγίστην, ξέχασα να αφήσω «ένα γλυκό χάδι στα μαλλιά σου», «γλυκιά ποιήτρια». Ευτυχώς όμως κάποιοι άλλοι δεν ξέχασαν και σου επιδαψίλευσαν τιμές και χαμουρέματα (πολύ ποιητικά , τωόντις).

Φεύγοντας από τον «τοίχο» της νέας μας μεγάλης ποιήτριας έπαψα να υφίσταμαι την μαγεία του λόγου της και περιέπεσα και πάλι στην προτέραν κατάστασίν μου, ήτοι και δηλαδής εκείνη του χοίρου. Γιατί, αν δεν το πιάσατε, η αντίστροφη (ετεροφύλοφιλη) Ψάπφα είναι ταυτοχρόνως κι ένα είδος αντίστροφης Κίρκης που κάνει τα γουρούνια ανθρώπους ή για να το πω απλούστερα, ανθρώπους που είναι αδαείς και δε μετέχουν τση ποιήσεως τους κάνει δαήμονες και μετέχοντες με κάργα μέθεξη… Συμμετοχική ποίηση δηλαδής. Να κάτι σαν τη συμμετοχική δημοκρατία του … ξέρετε ποιου…

Τέλος πάντων… Πίπτων και περιπίπτων προσγειώθηκα τελικά στο παλιό άμουσο καταγώγιο στο οποίο ανδρώθηκα ποιητικά. Που δε σας το κρύβω είναι γεμάτο με άσχετους, κακούς, δαίμονες και δράκους οι οποίοι με ευνούχισαν ποιητικώς και καθόρισαν την αρτηριοσκληρωτική –ως φαίνεται- αισθητική μου. Να τύποι σαν τον Χάιντεγγερ που με έπρηξαν με ανοησίες του τύπου «ο ποιητής κατονομάζει το ιερό» και άλλοι, Εγγονοπουλοαναγνωστάκηδες, Παλαμάδοκαζατζάκηδες και ΚαρουζοΣεφέρηδες, που λέγαν τρελά διάφορα πως ο ποιητής είναι λέει ο κληρωτός της εποχής του, ο ευαίσθητος σεισμογράφος του καιρού του, διαλέγεται με τα κοινωνικά γεγονότα, ζει το ιστορικό γίγνεσθαι και το αποτυπώνει. Έτσι , έχοντας πάλι μπει στο βαρυτικό πεδίο των άμουσων, ανέκραξα κι εγώ μετά του κ Παλαμά

«Ανάξιος όποιος ακούει

το προσκλητήρι των καιρών.

Τ’ ακούει και δε λέει Παρών»,

πήρα μολύβια κα χαρτιά και έγραψα ένα λίβελο 4-5 σειρών για τους «ποετάστρους».

Τι αποκοτιά, Θεέ μου!!! Τι ήταν να το κάνω… Αμέσως και πάραυτα καμιά δεκαριά ποιητούληδες και ποιητούλες με ξεκάναν από φίλο, χωρίς καν μου απαντήσουν (η μία μάλιστα με την υπομονή που δεν ξέρω που τη βρήκε κάθισε η αθεόφοβη κι έσβησε όλα τα σχόλια και τα like της!). Και τότε συνειδητοποίησα το φοβερό μου αμάρτημα και την ακόμη φοβερότερη κατάντια μου : τα πράγματα άλλαξαν κι εγώ δεν εξελίχτηκα -ποιητικώς εννοώ- διόλου. Έμεινα στο παρελθόν και, νεατερντάλιος, όπως ο Κάλβος, ο Σολωμός, ο Ελύτης, ο Ρίτσος , ο Σεφέρης και άλλοι πεπαλαιωμένοι και εκτός μόδας πιστεύω ότι άλλο ο ποιητικός οίστρος και άλλο ο σκέτος οίστρος, ήγουν η καύλα της καυλωμένης ποιήτριας (ή και καυλωμένου ποιητή). Οποίον τραγικόν λάθος!!!

Σχωράτε με αδέλφια. Μετανοώ. Είδα το φως το αληθινόν. Ανένηψα. Κατάλαβα ότι ποίησις δεν είναι διόλου “ ανάπτυξις στίλβοντος ποδηλάτου» (τι λε , ρε μαλάκα Εμπειρίκε!!!) αλλά «ανάπτυξις καύλας τελείας, μέγεθος εχούσης κλπ… ».

Γουστάρω….

Και δηλώνω επισήμως ότι δεν θα το ξανακάνω…

Το μόνο πρόβλημα είναι πως , δυστυχώς, δεν θα μπορώ να καυλώνω κι εγώ μαζί σας. Θέμα ιδιοσυγκρασίας, βλέπετε…

ΥΓ. Μόνο μια φίλη -και προς τιμή της- απάντησε, διαφωνώντας εν μέρει, στις σκέψεις μου για τον «ποετάστρο». Το αστείο είναι δεν θα την συμπεριελάμβανα σε αυτό το είδος τις ποιητικής πανίδας…